Ο Εσπερινός προς τιμήν του Αγίου Χαραλάμπους στο Μπανάτο

Τη μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Χαραλάμπους γιορτάζει σεμνοπρεπώς η Ενορία του Μπανάτου, δεδομένου ότι στον ναό της Φανερωμένης φυλάσσεται Καθέδρα με ωραία Εικόνα του Αγίου, αγιογραφημένη το 1926 από Κωνσταντινουπολίτη Πρόσφυγα, τιμώμενη και προσκυνούμενη απ' όλους!

Πριν από λίγο ολοκληρώθηκε ο Εσπερινός, ενώ αύριο το πρωί στις 8 θ' αρχίσει ο Όρθρος και στη συνέχεια θα τελεσθεί Ιερατικό Συλλέιτουργο με Αρτοκλασία. 

Περασμένα, μα όχι ξεχασμένα

Γράφει η Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

Τα σημερινά, είναι αληθινά περιστατικά με ήρωες παλιούς Μπανατιώτες, έτσι όπως μου τα διηγήθηκε συγγενικό μου άτομο που πλησιάζει τα 90.

Θυμάμαι, όταν ήμουν παιδί ακόμα και πήγαινα στο χωριό, μου άρεσε πάντα να συζητάω με όλους τους μπαρμπάδες και θειάδες μου, συνήθως, για τα παλιά.

Ήταν καθημερινά κατορθώματα και καμώματα αλλά και παθήματα των απλών εκείνων ανθρώπων, τότε που ο κόσμος τους όλος ήταν το χωριό τους, το πολύ και τα γύρω κοντινά χωριά, ήταν μεγάλος, πολύ μεγάλος ο κόσμος τότε.

Δεν μπορώ να ξεχάσω, πως νιόπαντρη, στον Καλλιπάδο πήγαμε με την αείμνηστη την πεθερά μου να συχαριάσουμε μια γειτόνισσα που πάντρευε την κόρη της σε λίγες ημέρες. Τη βρήκαμε να κλαίει απαρηγόρητα γιατί ο γαμπρός ήταν μεν καλό παιδί κι από καλή οικογένεια, με τα έχια του, αλλά, ξενοχωρίτης...και θα έπαιρνε το παιδί της πολύ μακριά, ήταν από τα ριζοχώρια... κοντά στο Μουζάκι... και πώς και πότε θα μπορούσε εκείνη από τον Καλλιπάδο να πηγαίνει τόοοοσο μακριά στο Μουζάκι να βλέπει το παιδί της... Για εσάς που, ίσως, δεν γνωρίζετε πρόκειται για χωριό στη Ζάκυνθο, δεδομένου του μεγέθους ολόκληρου του μικρού νησιού μας, καταλαβαίνετε για τι απόσταση μιλάμε...

Λίγα χρόνια μετά, όταν εμείς ετοιμαζόμαστε για το πολύ μεγάλο ταξίδι, συναντήθηκε ο αείμνηστος παπάκης μου με την κυρά Τασία, (έτσι έλεγαν την πάρα πάνω γειτόνισσα), και της είπε, εσύ θρηνούσες που το παιδί σου πήγαινε στο πάρα πέρα χωριό... εγώ τι να λέω που το δικό μου φεύγει για την άκρη του κόσμου...

Τώρα πια ο κόσμος ολόκληρος έγινε ένα μεγάλο χωριό, τώρα πια δεν υπάρχει... άκρη του κόσμου... Εκείνος όμως έφυγε πριν το ζήσει αυτό.

Πίσω λοιπόν σ' αυτά που λέγαμε.

Ο Νικολής ο Ψιτίρις, (παρατσούκλι βέβαια το Ψιτίρις), ήταν ένας καλοκάγαθος άνθρωπος. Πήγαινε στο «μαγαζί» κάθε βράδυ. Το «μαγαζί» εκείνα τα χρόνια ήταν κάτι σαν το σημερινό καφενείο, τόπος συνάντησης για τους άνδρες που μετά τον κάματο της ημέρας, σμίγανε, πίνανε κάνα καρτούτσο κρασί, λέγανε τα δικά τους, λύνανε τα προβλήματα του κόσμου, κυρίως τα πολιτικά και οικονομικά της χώρας, έπαιζαν και κάνα χαρτάκι, έτσι για να περνάει η ώρα και κάποια στιγμή έπαιρναν το δρόμο για το σπιτικό τους. Η Ψιτίραινα, αφού άδικα περίμενε το Νικολή να έλθει για να φάνε μαζί το πενιχρό τους βραδινό, τελικά κουραζόταν να περιμένει, έτρωγε μόνη της κι έπεφτε για ύπνο. Όταν πήγαινε σπίτι ο Νικολής, παρεξηγιόταν που ενώ εκείνος δεν είχε φάει ακόμα η κυρά του όχι μόνο είχε φάει αλλά ροχάλιζε κιόλας... Την ξυπνούσε, καμιά φορά με φωνές, «γιατί κοιμάσαι αφού εγώ δεν κοιμάμαι κι ούτε που έφαγα ακόμα» και την ανάγκαζε να σηκωθεί να του κάνει παρέα να φάει...

Κάποιο καλοκαιρινό βράδυ, δόθηκε η... ευκαιρία στην Ψιτίραινα, να βγάλει το άχτι της για τα υποχρεωτικά ξενύχτια. Αφού καλόφαγε ο Νικολής, πήρε τη βίκα από την αυλή να πιει δροσερό νερό, όμως, το πρόχειρο βούλωμα της βίκας προφανώς είχε βγει κι όταν την έγειρε στο στόμα του ο Νικολής να πιει, χώθηκε στο λαιμό του ένα φίδι που είχε τρυπώσει μέσα, άρχισε να πηδάει επί τόπου και να βγάζει άναρθρες κραυγές προσπαθώντας να κάνει τη γυναίκα του να καταλάβει και να τραβήξει τη βίκα με το φίδι γιατί το φίδι είχε σφηνώσει μεταξύ λάρυγγα του Νικολή και βίκας, πονηρή η Ψιτίραινα που πήρε χαμπάρι τι συμβαίνει, για να τον... τιμωρήσει, προσποιόταν για λίγο πως δεν καταλαβαίνει... μέχρι που τον λυπήθηκε κι έσπασε τη βίκα μ' ένα τούβλο, οπότε ο Νικολής μπόρεσε να τραβήξει και να βγάλει το φίδι που κόντεψε να τον πνίξει...

Η όμορφη Ελένη ήταν τρελά ερωτευμένη με τον Ανδρέα (όχι τα πραγματικά τους ονόματα). Δύσκολα χρόνια εκείνα για ερωτευμένους, πολύ μικρός ο τόπος, πού και πώς να κρυφτείς και πώς να συναντήσεις την αγαπημένη, που καιροφυλακτούσαν εκτός της οικογένειας κι όλοι οι χωριανοί, μάτια κι αυτιά περίεργα παντού; Έρως, όμως, τέχνας κατεργάζεται, έτσι τα δύο νέα παιδιά, κατόρθωναν μερικές βραδιές του καλοκαιριού όταν έπεφταν για ύπνο οι μεγάλοι, να συναντώνται στην Τρόμπα του Μπανάτου, εκεί που αντλούσε νερό όλο το χωριό σχεδόν. Όλα πήγαιναν καλά, έλα όμως που στην Ελένη είχε κάνει δώρο ο πατέρας της ένα μικρό, γλυκούτσικο γουρουνάκι που το περιποιόταν, έπαιζε μαζί του και την ακολουθούσε παντού; Ένα βράδυ καθώς έβγαινε στα κλεφτά, την πήρε χαμπάρι το γουρουνάκι και γρυλίζοντας τρυφερά, την πήρε από πίσω, γλυκοκουβέντιαζαν κι αντάλλασσαν κάνα φιλί και χάδι οι ερωτευμένοι, μες στην καλή χαρά του το γουρουνάκι τριβόταν στα πόδια τους. Αυτό έγινε κάμποσα βράδια, το ζευγαράκι όλο και ξεθάρρευε άλλο τόσο και το γουρουνάκι που είχε μάθει πια την ώρα κι αν καμιά φορά αργούσε η Ελένη να βγει, εκείνο άρχιζε να γρατζουνάει την πόρτα και να γρυλίζει ανυπόμονα, κάποιο βράδυ, πονηρεύτηκε ο πατέρας της, παρακολούθησε, πήρε από πίσω στα κρυφά το γουρουνάκι κι αυτό τον οδήγησε στον τόπο του...εγκλήματος...

Ευτυχώς, μετά τις πρώτες φωνές και απειλές, όλα τέλειωσαν καλά και στο γάμο των παιδιών, κόντεψε να ντυθεί παράνυφη το... γουρουνάκι...

Βέβαια, ακυρώθηκαν τα σχέδια του πατέρα της νύφης να θυσιάσει το γουρουνάκι στο... βωμό του γαμήλιου τραπεζιού, αφού η Ελένη κι ο Ανδρέας ούτε ν' ακούσουν κάτι τέτοιο, απεναντίας το πήραν στο καινούριο τους σπιτικό κι έζησε πολύ προνομιούχα ζωή μέχρι τα βαθιά του γηρατειά...

Αυτά για σήμερα, περασμένα ναι, ξεχασμένα; Όχι βέβαια.

Με την αγάπη μου σε όλους πάντα,

δ.μ.τ.

"Το Συναξάρι μου", 14 βιβλία αγιογραφικών χρωμοσελίδων

Έχουμε και άλλες φορές αναφερθεί στις νέες, αλλά εμπειρότατες ήδη, εκδόσεις Ποταμίτου, τις οποίες επιμελούνται οι ιδρυτές τους Διονύσιος και Αίγλη-Αικατερίνη Ποταμίτου. Εκείνος γράφει τα κείμενα κι εκείνη ζωγραφίζει. Μες από αυτή τη σύνθεση προκύπτουν όμορφα κι ευφρόσυνα παιδικά βιβλία, τα οποία φέρουν ευωδία λιβανιού και υμνούν με τον τρόπο τους τον Ποιητή των όλων Θεό και τους Αγίους Του.

Γνωρίζουμε όλοι ότι στην αγορά κυκλοφορούν διάφορα αδιάφορα ή κι εν πολλοίς επίφοβα νεανικά βιβλία, τα οποία προμηθεύονται οι γονείς για τα παιδιά τους βουλιμικά σχεδόν και αβασάνιστα. Τα παιδιά τα ρουφούν και συν τω χρόνω εθίζονται στις επικίνδυνες αμερικανιές και δολιότητες που τούς λανσάρονται με τρόπο γοητευτικό και γαλαντόμο.

Εεε, λοιπόν, να που, με την προσπάθεια των εκδόσεων Ποταμίτου, υπάρχει πλέον λύση εναλλακτική, ριζωμένη πάντως στη γνώση της Παράδοσης των Ορθοδόξων. Πρότυπα οι Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας και σκοπός η ζωή κοντά στον Χριστό της Αγάπης, της Κατανόησης, της Ελπίδας!

Τι το καινούργιο μάς επεφύλαξε το ζεύγος Ποταμίτου; Μια ολόκληρη σειρά δώδεκα μηναίων τευχών αγιογραφικών χρωμοσελίδων, υπό τον διαχρονικό τίτλο "Το Συναξάρι μου", συν δύο επιπλέον τεύχη εορτολογικά. Κάθε μηνιαίο τεύχος φέρει ένθετη μιαν έγχρωμη αφίσα κάποιου αγίου, ενώ στις κυρίως σελίδες υπάρχουν τα σκίτσα διαφόρων αγίων με σύντομους βίους τους (ελληνιστί και αγγλιστί), τα οποία καλούνται τα παιδιά κάθε ηλικίας να χρωματίσουν. Έτσι, με αυτόν τον όμορφο εποπτικό τρόπο ασκείται ο παιδικός νους σε πρόσωπα και ιστορίες που άντεξαν στον καταλύτη χρόνο, αποτελώντας για τους ανθρώπους της κάθε γενιάς φωτεινούς σηματοδότους για μιαν ασφαλή πορεία της Ζωής.

Η απόκτησή τους δεν κοστίζει πολλά. Τα δεκατέσσερα αυτά βιβλία (μια μικρή βιβλιοθήκη δηλαδή) τιμώνται μόλις 42,16 ευρώ, η δε παραγγελία μπορεί να γίνει στο τηλέφωνο 2109750950. Περισσότερα στην ιστοσελίδα των Εκδόσεων, εδώ.

Το θεατρικό έργο "Ο Βασιλικός" του Μάτεσι στο Μπανάτο του 1981

Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε χαρακτηριστικές φωτογραφίες από μια παλιά -προ τριακονταετίας- λαϊκή παράσταση, τις οποίες φέρνουμε στην δημοσιότητα χάριν των φίλων του πολυπεριοδικού μας.

Είναι Κυριακή των Βαΐων απομεσήμερο, 14 Απριλίου του 1981. Είμαστε στο πλάτωμα της εκκλησίας της Φανερωμένης, στο χωριό Μπανάτο της Ζακύνθου και ανεβαίνει από τους ερασιτέχνες και φιλοπρόοδους χωριανούς ένα πολυσήμαντο θεατρικό έργο της Νεοελληνικής Γραμματείας, Ο Βασιλικός του μεγάλου Ζακυνθίου Αντωνίου Μάτεσι. Ένα δύσκολο πράγματι εγχείρημα, που όμως στέφτηκε από μεγάλη επιτυχία, με την πρωτοβουλία, επιμονή και διδασκαλία του συγχωριανού εκπαιδευτικού Νίκου Ζήβα, πάντα πρωτοπόρου σε δράσεις ανάδειξης του λαϊκού μας πολιτισμού και όχι μόνον.

Ανασύρουμε, λοιπόν, μπανατιώτικες φωτοστιγμές 29 χρόνων πριν και Σάς καλούμε να λάβετε μέρος κι εσείς στην όμορφη αυτή παράστασή μας.

 Το έργο Ο Βασιλικός εντάσσεται στα αρχαιότερα ρεαλιστικά δράματα του παγκόσμιου ρεπερτορίου, γραμμένος το 1829. Ο ίδιος ο συγγραφέας του το χαρακτηρίζει "ιστορικόν δράμα". Στην πραγματικότητα όμως, πρόκειται για πολιτικό θέατρο συμβολικό στο γενικό του πλαίσιο, αν και με ρεαλιστικά ειδικότερα στοιχεία. Χαρακτηρίζεται από την ολοκληρωμένη και πειστική διαγραφή των κύριων χαρακτήρων, την ιδεολογική και διαλεκτική συνέπεια και φλόγα. Η περιγραφή της καθημερινότητας και των τοπικών ιδιομορφιών δεν αποτελεί ποτέ σκοπό, αλλά χρησιμεύει ως ουσιώδης μοχλός περιγραφής και εξέλιξης προσώπων, ιδεών και γεγονότων.

Το Ψυχοσάββατο ως "μνήμη θανάτου"

Ημέρα αναφοράς των Ορθοδόξων στους Νεκρούς μας σήμερα. Καθώς απέξω προχωρά ο κόσμος στην ένταση του Καρνάβαλου και των κομφετί, η Εκκλησία στρέφεται κατανυγόμενη προς τη "θριαμβεύουσα" πτυχή της κι επι-κοινωνεί με όσους κοιμούνται τον αιώνιο ύπνο.

Στην Ενορία μας δόθηκε -ως συνήθως- η ευκαιρία δύο συνάξεων για να μνημονευτούν οι Νεκροί του Μπανάτου. Η πρώτη ευκαιρία ήταν μεσημεριανή κι έγινε στον Ναό της Φανερωμένης μας. Ιδού και οι σχετικές φωτοστιγμές:

Η δεύτερη σύναξη ήταν εσπερινή κι έγινε στον ναό της Παναγούλας μας, απ' όπου τα υπόλοιπα φωτοστιγμιότυπα: 

Σε αμφότερες τις περιπτώσεις ο Εφημέριός μας, ομιλώντας προς τα πολυπληθή εκκλησιάσματα, επισήμανε τη σημαντικότητα των Μνημοσύνων στη ζωή των Χριστιανών μας, αφενός μεν ως αναφορά στις προσωπικές ρίζες της ύπαρξης ενός εκάστου (πάππων, γονέων, συζύγων, τέκνων κλπ.) και του ίδιου του πολιτισμού μας, αφετέρου δε ως παιδαγωγία και "μνήμη θανάτου" για εμάς τους χοϊκούς, οι οποίοι συχνάκις λησμονάμε αυτή μας την προοπτική, ασχολούμενοι -ανόητα- με πράγματα και καταστάσεις που ενισχύουν την δυσώδη πτωμαΐνη που μάς μέλλει. Κάλεσε μάλιστα τους ενορίτες, ν' αποδεινύονται ανθρωπινότεροι και πιο ευαίσθητοι έναντι του συναθρώπου (καταργώντας το ισχύον λατινικό φθέγμα "homo homini lupus" - ο άνθρωπος για τον άνθρωπο λύκος), πράγμα που θα σημάνει συνάμα και άσκηση στην ταπεινοφροσύνη.

Στο τέλος, μέσα σε κλίμα έντονης συγκίνησης, μοιράστηκαν τα Κόλλυβα (όλα φτιαγμένα στο σπίτι) και οι πλείστοι επισκέφτηκαν τους δικούς τους στο παρακείμενο Κοιμητήριο.

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος στα Συσσίτια της Αρχιεπισκοπής Αθηνών / Η Εκκλησία στους δρόμους

φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας

Τα συσσίτια της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και της Μ.Κ.Ο «Αλληλεγγύης», στην οδό Σοφοκλέους, επισκέφθηκε το μεσημέρι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, συνοδευόμενος από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο.

Οι δύο Προκαθήμενοι μοίρασαν φαγητό στους απόρους, μετανάστες και ενδεείς που καθημερινά τρέφονται με την φροντίδα της Εκκλησίας.

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος τόνισε: «Η Εκκλησία δείχνει τον σεβασμό προς το ανθρώπινο πρόσωπο και την αξιοπρέπεια, με αγάπη και διακριτικότητα χωρίς να ταπεινώνει και να εξευτελίζει τους συνανθρώπους μας. Αποχωρώ συγκλονισμένος από αυτά που είδα και έζησα».

Δείτε παρακάτω ένα πεντάλεπτο φιλμάκι, στο οποίο, 8 μήνες πριν, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος εξηγεί τι εστί το νέο Πρόγραμμα "Η Εκκλησία στους δρόμους" :

Πώς και γιατί ο Οικουμενικός Πατριάρχης αισθάνεται Εσταυρωμένος στην Τουρκία

Watch CBS News Videos Online

Παραπάνω μπορείτε να παρακολουθήσετε την εκπομπή 60 Minutes του αμερικανικού τηλεοπτικού σταθμού CBS της 20ής Δεκεμβρίου 2009, στην οποίαν ο φιλοξενούμενος Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος εξηγεί πώς και γιατί αισθάνεται Εσταυρωμένος στην Τουρκία. Πρόκειται για μιαν εκ βαθέων εξαγόρευση, η οποία προκάλεσε σάλο στον απανταχού χριστιανικό κόσμο.

The leader of 300 million Orthodox Christians talks to 60 Minutes about the hardships he and his followers face in Turkey. Ecumenical Patriarch Bartholomew feels Crucified living in Turkey under a government he says would like to see his nearly 2,000-year-old Patriarchate die out. Original Air Date: December 20, 2009.

Η επίστεψη του Τέμπλου στο νέο μας Παρεκκλήσιο

Σήμερα τοποθετήθηκε αγιογραφημένος ο Σταυρός που επιστέφει το Τέμπλο του νέου μας Παρεκκλησίου των Παμμεγίστων Ταξιαρχών και Νικολάου. Την ιστόρηση του Εσταυρωμένου, σε συνδυασμό με τον Θεό Πατέρα και Δέηση της Θεοτόκου και Ιωάννου Θεολόγου, έκαμε ο Ζακύνθιος αγιογράφος Νίκος Μπιάζης-Σεντής. Και έπεται συνέχεια με νεότερα έργα!

Μεταξύ ηλιοφάνειας και χαλαζόπτωσης

Μετά από έναν θαυμάσιο πρωινό ήλιο σήμερα, που έδωσε την ευκαιρία στους δυνάμενους να μαζέψουν -καθώς μαρτυρά η φωτογραφία παραπάνω- τα πρώτα φετινά κουρκουτζέλια (θαυμάσιο ανοιξιάτικο έδεσμα των Ζακυνθινών), μέσα σε λίγη ώρα ο καιρός μεταστράφηκε και την ηλιοφάνεια διαδέχτηκε μια δυνατή χαλαζόπτωση, ενώ τα λουλούδια του ιβίσκου επιμένουν όσο μπορούν στις καιρικές κακουχίες. Ακολουθούν τα σχετικά σημερινά βιντεάκια για του λόγου το ασφαλές:

Ληξιαρχικά στοιχεία Ενορίας Μπανάτου έτους 2009

Βαπτίσεις 2009

1. Διονύσιος, γιος του Ιωάννη Παπαδάτου και της Χρυσούλας Φαραού (7 Φεβρουαρίου 2009).

2. Ελένη, θυγατέρα του Μιχαήλ Σταυρίδη και της Διονυσίας Ζαρκάδη (20 Απριλίου 2009).

3. Λαυρέντιος, γιος του Παναγιώτη Πλαρινού και της Παρασκευής Τσουκαλά (9 Μαΐου 2009).

4. Αγγελική, θυγατέρα Σπυρίδωνος Κόκλα και Ειρήνης Βλάχου (6 Ιουνίου 2009).

5. Κωνσταντίνος, γιος του Ανδρέα Ποτήρη και της Σοφίας Λαχανά (22 Αυγούστου 2009).

6. Σμαράγδα, θυγατέρα του Στυλιανού Μποζίκη και της Αγγελικής Κρεζία (23 Αυγούστου 2009).

7. Διονύσιος, γιος του Τιμοθέου Στραβοπόδη και της Ανδριανής Ψάρρη (30 Αυγούστου 2009).

8. Φίλιππος, γιος του Ιωάννη Τούρλου και της Σοφίας Σιδηροπούλου (6 Σεπτεμβρίου 2009).

9. Χρυσοβαλάντω-Χριστίνα, θυγατέρα του Μιχαήλ Αδαμόπουλου και της Ιουστίνης Μούσουρα (24 Σεπτεμβρίου 2009).

10. Αλέξια-Διονυσία, θυγατέρα του Νικολάου Αβούρη και της Μαρίας Ιερωνυμάκη (27 Σεπτεμβρίου 2009).

11. Σπυρίδων, γιος του Ιωάννη Σαρατσένου και της Διονυσίας Αυγουστίνου (25 Οκτωβρίου 2009).

12. Ανδρέας, γιος του Σπυρίδωνος Κατσαρού και της Ευγενίας Χαϊκάλη (7 Νοεμβρίου 2009).

13. Παναγιώτα, θυγατέρα του Χρήστου Χαϊκάλη και της Διονυσίας Ζουπάνου (27 Δεκεμβρίου 2009).

Γάμοι 2009

1. Διονύσιος Μαμφρέδας και Αριστέα-Ελισσάβετ Πατεροπούλου (3 Ιανουαρίου 2009)

2. Ευστράτιος Καλογερίας και Τριανταφυλλιά Κορρέ (16 Μαΐου 2009).

3. Διονύσιος Κόκλας και Αγγελική-Αδαμαντία Ζαρκάδη (5 Σεπτεμβρίου 2009).

4. Σπυρίδων Κατσαρός και Ευγενία Χαϊκάλη (7 Νοεμβρίου 2009).

Κηδείες 2009

1.  Αγγελική Στραβοπόδη-Τσούκα, χήρα Παναγιώτη, ετών 87 (3 Ιανουαρίου 2009).

2. Ελπιδοφόρος Κοντονής του ιερέα Χαραλάμπους, ετών  82 (5 Φεβρουαρίου 2009).

3. Μαρία Κοντονή, χήρα Δημητρίου, ετών 86 (1 Απριλίου 2009).

4. Διαμαντίνα Καποδίστρια, χήρα Αλεξάνδρου, ετών 93 (27 Σεπτεμβρίου 2009).

5. Νίκη Παράσχη, χήρα Τιμοθέου, ετών 65 (20 Οκτωβρίου 2009).

6. Αντώνιος Αβούρης του Ανδρέα, ετών 80 (24 Οκτωβρίου 2009).

7. Νικόλαος Ζαρκάδης του Ιωάννη ή Μαστρογιάννης (3 Δεκεμβρίου 2009).

8. Γεώργιος Καποδίστριας του Παναγιώτη, ετών 87 (18 Δεκεμβρίου 2009).

9. Νικόλαος Λανταβός (24 Δεκεμβρίου 2009).