Αγγέλου Γκούνη: "Πολλές οι ιστορίες, μία η Αλήθεια"

Λάβαμε σήμερα την πρώτη από τις Εκδόσεις του νεοσύστατου Κέντρου Νεότητος της Μητροπόλεως Λευκάδος και Ιθάκης, του οποίου προΐσταται ο ταλαντούχος νέος Κληρικός Διάκονος Ιωαννίκιος Ζαμπέλης. Το βιβλίο τιτλοφορείται "Πολλές οι ιστορίες, μία η Αλήθεια" και είναι γραμμένο από τον Άγγελο Γκούνη, θεολόγο (Λευκάδα 2009, σελίδες 176).

Ελπιδοφόρα και αξιοπρόσεκτη έκδοση, διότι, όχι μόνον αξίζει από μόνη της ως βιβλίο πνευματικής οικοδομής, αλλά κι επειδή αποτελεί την απαρχή μιας φιλόδοξης σειράς εκδόσεων του σχετικού Γραφείου της Εκκλησίας της Λευκάδας, η οποία έχει σκοπό να πλησιάσει αγαπητικά τη νεότητα, σε καιρούς μάλιστα εντονότατων προβληματισμών και ανομολόγητων υπαρξιακών αναθεωρήσεων σε όλα τα επίπεδα.

Αφού ευχαριστήσουμε τον υπεύθυνο των εκδόσεων π. Ιωαννίκιο για την τιμή της αποστολής, αφήνουμε τον ίδιο τον συγγραφέα κ. Άγγελο Γκούνη να μάς εξηγήσει τις προθέσεις του, μες από το προλογικό του σημείωμα:

Aφορμή για τη συλλογή, την καταγραφή και τον σχολιασμό του υλικού του παρόντος βιβλίου υπήρξε ο πιστός λαός του Θεού –και όχι μόνον. Το κήρυγμα στους Ναούς, οι διηγήσεις στους μαθητές του σχολείου, οι συζητήσεις με τους νέους στις ενοριακές νεανικές συντροφιές, στα κατηχητικά και στις κατασκηνώσεις της Ιεράς Μητροπόλεως Λευκάδος και Ιθάκης «Παναγία η Φανερωμένη», αλλά και η αναφορά ιστοριών του παρόντος βιβλίου στην καθημερινότητα μου έδωσαν τη δύναμη και το κουράγιο, για να συγκεντρωθεί αυτό το υλικό και με τη Χάρη του Θεού να διατεθεί προς ωφέλεια και οικοδομή των αναζητούντων την Αλήθεια.
Το βιβλίο αυτό απευθύνεται σε ανθρώπους κάθε ηλικίας και κάθε φύλου. Οι ιστορίες που περιέχονται μέσα σε αυτό είναι αυτοτελείς και μερικές εξ αυτών αυτούσιες, όπως δηλαδή κι εγώ τις διάβασα από την πηγή τους, κυρίως την Αγία Γραφή, το Γεροντικό, τα Συναξάρια της Εκκλησίας μας, το περιοδικό «Λυχνία» της Ι.Μ. Νικοπόλεως και Πρεβέζης και διάφορα περιοδικά και φυλλάδια. Νομίζω ότι ο αναγνώστης θα πρέπει να παίρνει τα μηνύματα όχι τόσον από τα σχόλια, που είναι προσωπικές παρατηρήσεις, όσον από το ίδιο το γεγονός, που αναφέρεται στο κείμενο της ιστορίας.
Περιέχονται πάνω από εξήντα ιστορίες που ξεκουράζουν, αναπαύουν, εφοδιάζουν τον αναγνώστη και τον ενισχύουν στην πορεία του προς την ένωσή του με το Θεό.

Ο καλλιφωνότατος π. Νικόδημος Καβαρνός στο Ψαλτήρι της Ενορίας μας

Ο Αρχιμανδρίτης Νικόδημος Καβαρνός είναι μια εξαιρετική περίπτωση πολύ νέου ανθρώπου και νεότατου Κληρικού, ο οποίος αξιοποίησε με τον καλύτερο τρόπο το πολύτιμο τάλαντο της φωνής και ήδη έχει διακριθεί ανά την Ορθοδοξία ως ένας από τους σπουδαιότερους Πρωτοψάλτες και Καθηγητές της Βυζαντινής Μουσικής.
Κατά την περίοδο του Πάσχα ο π. Νικόδημος βρέθηκε στη Ζάκυνθο κι εξυπηρέτησε ιερατικά τη Γυναικεία Μονή της Ελευθερώτριας.

Το περασμένο Σάββατο του Θωμά ήταν κοντά μας, στο Μπανάτο και τίμησε το Ψαλτήρι μας κατά τον Αναστάσιμο Εσπερινό στον ναό της Παναγούλας. Από εκείνο τ' όμορφο απόγευμα προέρχονται και τα βιντεάκια που ακολουθούν. Η μέρα όδευε "επί την ηλίου δύσιν" και ο π. Νικόδημος μελωδούσε κατανυκτικά τα εσώτατα σκιρτήματα της ψυχής μας! Ας τον ακροασθούμε:

Who is Who

Ο Αρχιμανδρίτης Νικόδημος Καβαρνός (κατά κόσμον Παναγιώτης) γεννήθηκε στη Μυτιλήνη της Λέσβου. Εκεί έζησε τα παιδικά του χρόνια μέχρι που ολοκλήρωσε και τις σπουδές στην Δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Επιποθώντας τη μόρφωση μεταβαίνει στην Αθήνα και παίρνει Πτυχίο από την Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών και την Θεολογική Σχολή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου. Ακολούθως εγγράφεται στα ΤΕΙ Ιονίων Νήσων (Ληξούρι) Τεχνολογίας Ήχου και Μουσικών Οργάνων, παίρνοντας γνώσεις που αφορούν στον ήχο και τα μουσικά όργανα. Η αγάπη του για την τεχνική του ήχου και της μουσικής τον κάνουν να εγγραφεί σε ιδιωτική Σχολή ΙΕΚ, παίρνοντας Πτυχίο στην Σκηνοθεσία Τηλεόρασης και Κινηματογράφου, Ηχοληψίας, Πολυκάναλης Εγγραφής και Ηχοτεχνίας. Συνδυάζει εκπαίδευση στο studio του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών με ηχογραφήσεις πολλών συνόλων Ελληνικής και ξένης μουσικής.
Ασχολήθηκε από πολύ νωρίς με την μάθηση της Βυζαντινής Μουσικής, με πρώτο δάσκαλο τον Γεώργιο Μιχαλλέλη. Είναι Πτυχιούχος Ιεροψάλτης με βαθμό Άριστα. Πτυχιούχος Βυζαντινής Μουσικής με βαθμό Άριστα και Διπλωματούχος Βυζαντινής Μουσικής με βαθμό Άριστα. Έχει γνώσεις αρμονίας, πιάνου και σύνθεσης. Διετέλεσε Πρωτοψάλτης στον Ι.Ν. Αγ. Αντωνίου Τρίγονα Μυτιλήνης, Μεταμόρφωσης Μεγαλοχωρίου, Αγ. Συμεών Μυτιλήνης, στο Ιερό Προσκύνημα της Παναγίας Αγιάσου όντας 12ετής, Άγ. Νικόλαο Πλωμαρίου, Παναγίτσα Ταύρου, Αγ. Αικατερίνη Πλάκας, Άγ. Δημήτριο Αμπελοκήπων (όπου διετέλεσε ιεροψάλτης ο Θρ. Στανίτσας) και στον Καθεδρικό Ι.Ν. Μεταμόρφωσης Μοσχάτου, όπου τώρα διακονεί και ως Κληρικός.
Διδάσκει Βυζαντινή Μουσική τα τελευταία 10 χρόνια, σε σύνολο μαθητών αρκετοί εκ των οποίων είναι Πρωτοψάλτες και Πτυχιούχοι Βυζ. Μουσικής. Η Χορωδία του απαρτίζεται ως επί το πλείστον από μαθητές του.
Διάκονος χειροτονήθηκε στις 27 Ιανουαρίου και Πρεσβύτερος στις 2 Φεβρουαρίου 2009. Την ίδια μέρα χειροθετήθηκε Αρχιμανδρίτης. Όλα από τον Μητροπολίτη Μυτιλήνης κ. Ιάκωβο.

Αν θέλετε να έχετε περισσότερα ακούσματα από τον π. Καβαρνό, μπείτε εδώ, στο προσωπικό του Κανάλι στο YouTube.

Η εορτή του Αγίου Γεωργίου στην Grenoble της Γαλλίας

Ανταπόκριση και οπτικοακουστικό υλικό: Olof Svensson

Πανηγυρική λειτουργική Σύναξη πραγματοποιήθηκε σήμερα το πρωί στον Ελληνορθόδοξο Ναό του Αγίου Γεωργίου της γαλλικής πόλης Grenoble, όπου -ως γνωστόν- εφημερεύει ο Ζακύνθιος Πρωτοπρεσβύτερος Γεράσιμος Σκαρτσής.

Της αναστάσιμης αυτής εορτής προεξήρχε ο οικείος Μητροπολίτης Σεβ. Γαλλίας κ. Εμμανουήλ (Αδαμάκης) - Υπέρτιμος και Έξαρχος Ευρώπης, πλαισιωμένος από διάφορους Κληρικούς της Μητρόπολής του. Πιο συγκεκριμένα, πλην του Εφημερίου π. Γερασίμου, έλαβαν μέρος ο Αρχιμανδρίτης Ηλίας Delaune (Γάλλος Ηγούμενος της Μονής Notre Dame της περιοχής La Faurie, στις Γαλλικές Άλπεις), ο Πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντίνος Κρασάκης (Ιεροδιδάσκαλος στο Saint-Étienne), ο Οικονόμος Γεώργιος Βασιλάκης (Θεολόγος και φοιτητής Κοινωνιολογίας στη Lyon, Εφημέριος του Pont-de-Chéruy) και ο π. Ιωάννης (Εφημέριος της Ρουμανικής Ενορίας της Grenoble).

Παρευρέθηκαν εκπρόσωποι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και λοιπών δογμάτων, ο Αντιδήμαρχος της Grenoble, ο Πρόξενος της Ελλάδας στην πόλη αυτή δρ. Μιχαήλ Χαντζημανόλης, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητος κ. Βασίλειος Ζάμπαλας και τα προεδρεία λοιπών πολιτιστικών συλλόγων της Grenoble.

Ακολούθησε στην Αίθουσα Τελετών της Ενορίας ελληνικό γλέντι, χορός, τραγούδια με πολύ κέφι και πλήθος κόσμου, που κατέφθασαν για να συνεορτάσουν από τις γειτονικές ενορίες του Saint-Étienne, Lyon και Pont-de-Chéruy.

Τα Πασχαλινά του Μπανάτου στην εφημερίδα "Ημέρα τση Ζάκυθος"

Μικρή, αλλά θερμή αναφορά στις Πασχαλιάτικες Ακολουθίες της Ενορίας μας, μαζί με μια φωτό από την Ανάσταση στο Μπανάτο, έκαμε η τοπική Εφημερίδα Ημέρα τση Ζάκυθος στο φύλλο της 22ας Απριλίου. Είναι η στήλη "Πασχαλινά" και υπογράφει "Ο Παρατηρητής". Τον ευχαριστούμε και αντιγράφουμε το σχετικό δημοσίευμα:

Κατανυκτική η ατμόσφαιρα, τόσο τη Μ. Παρασκευή -στον Επιτάφιο Θρήνο και τη Γκλόρια- όσο και το βράδυ του Μ. Σαββάτου -στην τελετή της Αναστάσεως- στο Βανάτο, όπου με εξαιρετική επισημότητα, το ιδιότυπο τοπικό κλίμα, απέδωσαν ο εφημέριος π. Παναγιώτης Καποδίστριας, οι ψάλτες και οι εκατοντάδες ενορίτες και επισκέπτες που προσήλθαν, δημιουργώντας το αδιαχώρητο στους γύρω χώρους των Ιερών Ναών τόσο της Παναγίας, όσο και της Φανερωμένης.

Το λαμπριάτικο πανηγύρι της Βαγγελίστρας στα Μαριναίικα Μπανάτου

Στον συνοικισμό Μαριναίικα Μπανάτου αποκαταστάθηκε πριν τέσσερα χρόνια το παλιό εκκλησάκι της Βαγγελίστρας των Αβουραίων (πάλαι ποτέ της αρχοντικής Οικογένειας Μπάφη). Κάθε Πέμπτη του Πάσχα έκτοτε πραγματοποιείται αναστάσιμο πανηγύρι, εκ μεταφοράς από την 25η Μαρτίου. Φέτος συνέπεσε και η γιορτή του Αγίου Γεωργίου. Όμως η βροχή ήταν καταρρακτώδης κι έτσι δεν χαρήκαμε τ' ανοιξιάτικα και πολύχρωμα χαλιά της φύσης τριγύρω.

Η κτήτωρ Οικογένεια Αβούρη είχε πάντως μεριμνήσει για όλα. Πρώτα και κύρια μπήκε νέο τέμπλο με όμορφες αγιογραφίες του ντόπιου αγιογράφου Ιωάννου Γιατρά, δωρεά εξ ολοκλήρου Διονυσίου και Νίκης Αβούρη. Ύστερα η κ. Έλλη Αβούρη είχε ετοιμάσει πλούσια εδέσματα, ενώ διανεμήθηκε από μια μπουμπουνιέρα με πασχαλινό κουλούρι και αυγό σε όλους τους προσκυνητές. Πολλές δεκάδες κόσμου από τη γύρω περιοχή κατέφθασαν, υπέμειναν μάλιστα οι πλείστοι υπό διαρκή βροχή καθ' όλη την διάρκεια της θ. Λειτουργίας. Ο Εφημέριός μας, ομιλώντας στο εκκλησίασμα, υπογράμμισε την αναγκαιότητα της Ανάστασης ως ακρογωνιαίου λίθου της πίστης μας (βλ. βίντεο).

Τα παιδιά της "Νεανικής Συντροφιάς Βανάτου"

Κατά τις μέρες του Μεγαλοβδόμαδου είχαμε την ευκαιρία να δούμε στην Εκκλησία ορισμένα από τα παιδιά, που κατά περιόδους λάμπρυναν με την παρουσία τους τη "Νεανική Συντροφιά Βανάτου" και τις διάφορες εκφράσεις της μέσα στα παρελθόντα χρόνια. Βασικά, τα παιδιά αυτά υπήρξαν (ή τα μικρότερα συνεχίζουν να είναι) βοηθοί του Εφημερίου στο Ιερό Βήμα, γνωστά ως "ιερόπαιδες", επί το ζακυνθινότερον "δασκαλούδια". Όμως, σε διάφορες εποχές, πλαισίωσαν με αξιοσημείωτη επιτυχία πολιτιστικές, περιβαλλοντικές ή και ποιμαντικές δράσεις της Ενορίας μας.

Τώρα, τα μεγαλύτερα διαπρέπουν είτε ως φοιτητές, τεχνίτες, επιστήμονες, κάποια μάλιστα ως γονείς!!!

Τα μεγαλύτερα παιδιά της φωτογραφίας, όχι μόνον εκκλησιάσθηκαν, αλλά κατέφυγαν και στο Ιερό Βήμα, ωσάν τα κλωσσόπουλα κάτω από τις στοργικές φτερούγες της μητέρας τους!

Η αναστάσιμη Λειτουργία για την εορτή της Παναγίας

Κατά την συνήθεια των παλαιών Μπανατιωτών σήμερα εορτάζει ο ναός της Φανερωμένης, όπου τελέσθηκε η αναστάσιμη Λειτουργία προς τιμήν της Παναγίας.

Για την ιστορία, να σημειώσουμε, ότι οι προγενέστεροι λιτάνευαν σήμερα την Καθέδρα της Φανερωμένης στην Ενορία, αλλά, με το πέρασμα των χρόνων, τούτο εξέλιπε, λόγω μάλλον μη συμμετοχής ικανοποιητικού εκκλησιάσματος κι έτσι, από το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, η εορτή περιορίζεται μόνο στη Λειτουργία και τίποτε περισσότερο. Παλαιοί ενορίτες, παρ' όλ' αυτά, προσήλθαν σήμερα στον ναό, αναθυμούμενοι τα πρώτα μεγαλεία και αλληλοευχόμενοι το "Χριστός Ανέστη"!

Εσπερινός της Αγάπης και Λιτανεία της Παναγούλας

Το απόγευμα πραγματοποιήθηκε στον ναό της Παναγούλας μας ο επίσημος Εσπερινός της Αγάπης, κατά την διάρκεια του οποίου αναγνώσθηκε το Πασχαλινό Μήνυμα του Σεβ. Μητροπολίτη μας κ. Χρυσοστόμου και στη συνέχεια -παρά τον άσχημο καιρό- έγινε η πατροπαράδοτη Λιτανεία των Εικόνων της Ανάστασης και της Παναγούλας ανά την κωμόπολη του Μπανάτου.

Μετά την επιστροφή, στα προπύλαια του ναού έγινε Δέηση, κατά την οποίαν ο Εφημέριός μας επισήμανε τη Χαρά που εγκαινιάζει στον κόσμο μας ο Αναστημένος Ιησούς, πατάσσοντας το κράτος του Άδη και την άβυσσο των παθών μας. Είπε επίσης, ότι τέτοιες παραδοσιακές τελετές δεν είναι δυνατόν να επιβιώσουν, εάν ο λαός μας δεν συμμετέχει, ενώ η συσπείρωσή μας στο Σώμα της Εκκλησίας (με τα θρησκευτικά και πολιτισμικά στοιχεία που διασώζει) αποτελεί πράξη αντίστασης στο ρεύμα της εν γένει αλλοτρίωσης, η οποία κατατρύχει τον καιρό και τον τόπο μας.

Χριστός Ανέστη και στο Μπανάτο!

Μ' εξαιρετική επισημότητα, ανυπόκριτα χαμόγελα κι εγκάρδιους ασπασμούς έγινε στις 12 π.μ. η Τελετή της Ανάστασης στο πλάτωμα της Φανερωμένης Μπανάτου, στην οποία προσήλθαν πολλές εκατοντάδες ενορίτες κι επισκέπτες μας, δημιουργώντας το αδιαχώρητο στους γύρω χώρους του ναού.

Όλα ήταν απαστράπτοντα και κυρίως οι καρδιές και τα συναισθήματά μας! Όλα εορταστικά και δαφνηφόρα! Όλα λουσμένα στα φώτα και τις ελπίδες! Μακάρι πάντα έτσι!

Ακολούθησε η Αναστάσιμη Λειτουργία, στην οποία παρέμειναν κάμποσοι εκκλησιαζόμενοι, μετέχοντας οι πλείστοι στη Θεία Ευχαριστία:

Η Ανάσταση ως Δρόμος, μονόΔρομος

Γράφει ο π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Εν μέσω πολλών και ποικίλων κλυδωνισμών του εντός κι εκτός βίου μας, γιορτάζουμε ήδη την ημέρα της Λαμπρής, το πανηγύρι της Χαράς: Την εκ νεκρών έγερση του Θεού και Λόγου ή, με άλλους λόγους, τη νίκη της αγαπώσης (αν κι εσταυρωμένης) Ζωής έναντι της φθοράς και του θανάτου!

Αναστάσιμοι χαιρετισμοί προφέρονται κατά κόρον, ομολογώντας ότι «Χριστός εγήγερται», η όλη φύση και τα χρώματά της συμπανηγυρίζουν ορθανοίγοντας αναπνοές στις απλωσιές του φωτός, μια και όλα τριγύρω -κτιστά και άκτιστα, νοούμενα και υπονοούμενα, ορώμενα και αθέατα- νιώθουν ότι το «γλυκύ έαρ» θριαμβεύει πάλι και πάλι!

Το αισθητήριο του Διονυσίου Σολωμού έχει αποτυπώσει την καινή αυτή πραγματικότητα με δύναμη λόγου θεοπρεπούς:

Kαθαρότατον ήλιο επρομηνούσε
της αυγής το δροσάτο ύστερο αστέρι,
σύγνεφο, καταχνιά, δεν απερνούσε
τ' ουρανού σε κανένα από τα μέρη·
και από κει κινημένο αργοφυσούσε
τόσο γλυκό στο πρόσωπο τ' αέρι,
που λες και λέει μες στης καρδιάς τα φύλλα:
Γλυκειά η ζωή κι ο θάνατος μαυρίλα.

Θα στρουθοκαμηλίζαμε όμως ανεπίτρεπτα, εάν λησμονούσαμε, ότι έξω και πέρα από την αναστάσιμη εκδοχή, την οποία βιώνουμε όλοι οι συσσωματωμένοι στην Εκκλησία, ο κόσμος μας διάγει περίοδο έλλειψης του χαμόγελου, ανασφάλειας και πένθους εσωτερικού. Όλα τα σχήματα που εμπιστεύθηκε αποδείχθηκαν ά-σχημα και πεπερασμένα, καχεκτικά κι εν πολλοίς δύσοσμα... Συχνά πυκνά και η πολυθρυλούμενη πνευματικότητα των Χριστιανών αποδείχθηκε κουφότητα ή και παραπλάνηση... Αλλά και αυτός ο σύγχρονος άνθρωπος, συχνά από-χωρισμένος από τον ίδιο τον εαυτό του, βιώνει έναν ιδιότυπο αυτοδιχασμό, απόρροια βίαιης αποκόλλησης από την όντως Ζωή…

Η ανάμνηση των Παθών και της Ανάστασης της κατεξοχήν Ζωής μπορεί (και πρέπει) να σημάνει επιστροφή στην Αυθεντικότητα. Ο θάνατος του Χορηγού της Ζωής δεν ήταν τέρμα - κατάληξη, αλλ’ αγωγός προς την ανανέωση όλων των σαπισμένων ανθρώπινων υποθέσεων, απόδυση των πολλαπλών προσωπείων, έτσι ώστε να διαφανεί επιτέλους το Πρόσωπο, χάριν του οποίου -σε τελική ανάλυση- χύθηκε το Αίμα του Θεανθρώπου, το αθώο. Μετά το υπερφυές γεγονός της Ανάστασης διαθέτουμε πλέον την δυνατότητα της επανάκτησης του αμαυρωμένου μας πολιτεύματος. Η Ελπίδα δεν είχε ολότελα καταλυθεί από τους ρύπους της αποστασίας. Μπορεί λοιπόν να ξαναγίνει σχεδία διάσωσης προς την αντάμωση με τον Αναστημένο. Το «μη μου άπτου» -τολμώ να πω- δεν μας αφορά. Εμείς μπορούμε, όχι μονάχα να Τον αγγίξουμε, αλλά κυρίως και πάνω απ’ όλα, ν’ αλληλοπεριχωρηθούμε αγαπητικά σ’ ένα Σώμα, σ’ ένα Αίμα, νοιώθοντας στα μύχια της ύπαρξης την ευεργετική θωπεία της πρωινής δροσιάς της «μιάς των σαββάτων»!

Δεν είμαστε απόκοσμοι ή περιπατητές στα σύννεφα. Γνωρίζουμε τους ταλανισμούς που προσθέτουν στη ζωή μας τα προβλήματα, λιγοστεύοντάς την ολοένα… Όμως, εφόσον βιώνουμε τη χάρη της Χαράς, εφόσον αναπνέουμε το χνότο του Αναστημένου, είμαστε υποχρεωμένοι να ξοδέψουμε το βίωμα δίχως τσιγγουνιές προς πάσα κατεύθυνση. Τούτο σημαίνει, ότι θ’ αφήσουμε τριγύρω μας δίχως φειδώ, να ρεύσει πνεύμα Ανοχής, Καταλλαγής, Συγχωρητικότητας, Καλοσύνης. Ο βίος μας εξελίσσεται συχνά σε κατάσταση αβίωτη και η νύχτα των λαθών δείχνει κάποτε αξημέρωτη... Όμως, υπό το πρίσμα της Ανάστασης, «νυν πάντα πεπλήρωται φωτός» και το σκοτάδι δεν είναι τόσο δα πυκνό, όσο θα επιθυμούσε ο αρχαίος Εχθρός. Γνωρίζουμε, ότι πάλι θα σκοντάψουμε από πνευματική καχεξία ή αστοχία, θα πέσουμε μάλιστα και θα ματώσουμε, όμως η δυνατότητα της Ανάστασης είναι Δρόμος – εντέλει μονόΔρομος!!!

Με αυτές τις σκέψεις ανασύρω ξανά στίχους του ιερομονάχου της Ποίησής μας Διονυσίου του Σολωμού, ο οποίος, κατά τρόπον ευθύβολο, θεολογεί ποιητεύοντας:

Χριστός ανέστη! Νέοι, γέροι και κόρες,
όλοι, μικροί, μεγάλοι, ετοιμαστείτε·
μέσα στες εκκλησίες τες δαφνοφόρες
με το φως της χαράς συμμαζωχτείτε·
ανοίξετε αγκαλιές ειρηνοφόρες
ομπροστά στους Αγίους και φιληθείτε·
φιληθείτε γλυκά χείλη με χείλη,
πέστε Χριστός Ανέστη εχθροί και φίλοι.

Η Εξομολόγηση

Γραμμένο από τον Δάσκαλο Νικ. Χ. Κοντονή

Ήταν παραμονή του Πάσχα. Εφημέριος στο Μπανάτο ήταν ο Πατέρας μου, ο παπα-Μπάμπης. Εμείς τα παιδιά ετοιμαζόμαστε με δέος και πίστη να κοινωνήσουμε την ημέρα του Πάσχα. Έπρεπε όμως να πάμε να εξομολογηθούμε. Περιμέναμε λοιπόν καμιά δεκαριά παιδοβόλια στο προαύλιο της Παναγούλας να βρεθεί κάποιο κενό, από εξομολογούμενους, για να μπούμε και μεις στην εκκλησία, για να εξομολογηθούμε. Κάποια στιγμή λοιπόν, που μπόρεσε ο παπάς, μας κάλεσε όλους μέσα στην εκκλησία. Μας έβαλε στη σειρά και άρχισε να μας ρωτά διάφορα έναν-έναν με σειρά.

«Ακούς τους γονείς σου; Κάνεις την προσευχή σου; Λες ψέματα; Κάνεις κακές πράξεις; Ακούς τη Δασκάλα σου; Διαβάζεις τα μαθήματά σου; Ορκίζεσαι; Βλαστημάς;»
Αυτές ήταν οι συνηθισμένες ερωτήσεις με το μέρος μας, λέγοντας και κάποιο θείο και φοβισμένο ψεματάκι.

Όλα μάς τα συγχωρούσε ο παπάς και Πατέρας μου. Ήταν όμως αυστηρός, σε όσα παιδιά δεν άκουγαν ή στενοχωρούσαν τους γονείς τους και τη δασκάλα τους και ακόμη αυστηρότερος σε όσα βλαστημούσαν. Τα περισσότερα αμαρτήματά μας τα ήξερε βέβαια ο πνευματικός μας. Γιατί ό,τι γινόταν στο χωριό ταξίδευε με μεγάλη ταχύτητα κι έτσι είχε για τον καθένα γνώση των πράξεών μας ο Παπάς μας.

Εξομολογήθηκε λοιπόν ο πρώτος, ο δεύτερος και ο τρίτος και ήλθε η σειρά του τέταρτου, που συν τοις άλλοις, ήταν και λίγο βλάστημος. Αφού του έγιναν οι παραπάνω ερωτήσεις, τού έγινε και η πιο σημαντική:

- Βλαστημάς;
- Ε καμιά φορά,απάντησε το παιδί.
- Και τι βλαστημάς; τον ρώτησε ο Παπάς.
- Ε, Δέσποτά μου, ρίχνω καμία Παναγία και κάνα Χριστό.
Δεν πρόλαβε να τελειώσει και δέχτηκε από το βαρύ χέρι του Παπά ένα γερό χαστούκι. Τότε, λες κι είμαστε όλα τα παιδιά συνεννοημένα, αρχίσαμε να τρέχουμε κι άλλα βγαίναμε από τη βορεινή πόρτα της εκκλησίας, που τότε αυτή ήταν η κυρία είσοδος και άλλα από την πόρτα, που βλέπει προς το νεκροταφείο. Ακόμα και σήμερα, όταν θυμάμαι αυτή την εξομολόγηση, γελάω με την ψυχή μου, με τον τρόπο που φύγαμε από την εκκλησία.

Μοιάζαμε σαν μια φλότα τρυγόνια, που δέχτηκε το σμπάρο του κυνηγού.
Το Πάσχα όμως όλοι κοινωνήσαμε, από το χέρι του Παπα-Μπάμπη. Αυστηρός ήταν, αλλά μας αγαπούσε και μεις, όσοι ακόμη υπάρχουμε, τον θυμόμαστε και μιλάμε όμορφα γι’ αυτόν.

Gloria (Πρώτη Ανάσταση) και Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Σαββάτου

Πρώτη πρωινή ώρα του Μ. Σαββάτου στο Μπανάτο

Επιτάφιες ωδές και βαθιά κατάνυξη

Μεγάλη Παρασκευή 2009 στο Μπανάτο

"Δος μοι τούτον τον ξένον..." - Ώρες Αποκαθήλωσης

"Ίνα τι εφρύαξαν έθνη και λαοί εμελέτησαν κενά;"

Βράδυ Μεγάλης Πέμπτης στον ναό της Φανερωμένης Μπανάτου. Οπτικοακουστικό υλικό από την αποψινή Ακολουθία του Όρθρου της Μεγάλης Παρασκευής, ήτοι των Δώδεκα Ευαγγελίων και της λιτάνευσης του Εσταυρωμένου.

Υστερόγραφο: Είχαμε την τιμή απόψε να έχουμε κοντά μας την κτήτορα του πολύ πετυχημένου ιστότοπου Ονειρομαγειρέματα με θέα. Η φίλη μας λοιπόν έκαμε το δικό της φωτορεπορτάζ, το οποίο ήδη ανάρτησε και μπορείτε να το δείτε, κάνοντας κλικ εδώ. Την ευχαριστούμε!!!

"Του δείπνου σου του μυστικού ... κοινωνόν με παράλαβε"

Με βαθιά κατάνυξη και συναίσθηση των Μεγάλων Γεγονότων των ημερών που διάγουμε, πλήθος πιστών (κυρίως νεολαίων) από την περιφέρειά μας προσήλθαν σήμερα, πρωί Μεγάλης Πέμπτης στη Φανερωμένη Μπανάτου, για να κοινωνήσουν των Αχράντων Μυστηρίων. Από εκεί και το παραπάνω φωτορεπορτάζ.

"εν τω νιπτήρι του δείπνου εφωτίζοντο..."

Σήμερα, Μεγάλη Τετάρτη, από το μεσημέρι μέχρι την δύση του ήλιου, στον ναό της Φανερωμένης, πλήθος ενοριτών μας, αλλά και από τη γύρω περιοχή, συνέρρευσαν στο Μυστήριο της Εξομολόγησης. Ίσως προς τούτο συνέβαλε και ο ανοιξιάτικος καιρός, σε αντίθεση με τις βροχούλες και τις συννεφιές των προηγούμενων πρώτων ημερών της μεγάλης Εβδομάδας.

Το βράδυ, οι περισσότεροι έλαβαν μέρος και στο Μυστήριο του Ευχελαίου, ώστε, κατάλληλα προετοιμασμένοι, να προσέλθουν αύριο το πρωί στη Θεία Ευχαριστία, ημέρα κατά την οποία θυμάται η Εκκλησία την παράδοση του ιερού αυτού Μυστηρίου από τον Κύριο Ιησού στην διάρκεια του Μυστικού Δείπνου.

Η Ανάσταση θα μπορούσε να είναι διέξοδος

ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ Β΄
ΧΑΡΙΤΙ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ

Πρός
τo Τίμιο Πρεσβυτέριο, τις Μοναστικές Aδελφότητες
και τoν Ευσεβέστατο Λαό της εν Ζακύνθω Εκκλησίας


«Ει και εν τάφω κατήλθες αθάνατε, αλλά του Άδου καθείλες την δύναμιν, και ανέστης ως νικητής, Χριστέ ο Θεός»

[Κοντάκιον Αναστάσεως]

Η ανακύκληση του χρόνου μάς οδήγησε ξανά στα γεγονότα της Μεγάλης Εβδομάδας και ήδη στη χαρά της Ανάστασης. Οι καρδιές μας ριγούν μπροστά στο Μυστήριο του Κενού Μνημείου και οι ψυχές μας προσπαθούν να μετάσχουν στο πανηγύρι της υπερνίκησης της φθοράς και της πάταξης του θανάτου, η οποία συντελέστηκε δια της αυτοθυσίας του ίδιου του Υιού του Θεού.
Καθώς όμως εορτολογικά διάγουμε ημέρες χαρμόσυνες, ο σύγχρονος κόσμος ταλαιπωρείται, εκτός από τα κατά τόπους καθημερινά του προβλήματα, από μια κρίση οικονομική, η οποία είναι άκρως δυσοίωνη και απελπίζει κατά πάντα τους λαούς.
Αξίζει πάντως να δούμε με καθαρή και ειλικρινή ματιά το πρόβλημα και μάλιστα τη ρίζα του, σε σχέση και συνάρτηση με την πραγματικότητα της Ανάστασης:
Δίχως πολλά λόγια, τολμώ να πω κατ’ αυτή την επίσημη ώρα, ότι η ρίζα του κακού βρίσκεται στην παντελή έλλειψη αναστάσιμου βιώματος, ως συνέπεια της ολοκληρωτικής πλέον ηθικής κατάπτωσης του ανθρώπου. Όλα, στις διανθρώπινες σχέσεις, έχουν υποταχθεί στον βωμό του συμφέροντος και μάλιστα του υλικού, το ανθρώπινο πρόσωπο έχει εκπέσει σε λογιστική υπομονάδα, οι κάθε λογής σχέσεις αποβλέπουν στο ίδιον όφελος κι έτσι οδηγούμαστε σε μια κατάσταση παράνοιας άνευ προηγουμένου, για την οποία διαρκώς εξανίσταται η Χριστιανική Εκκλησία, δίχως να εισακούεται από τους συμφεροντολόγους κι εκμεταλλευτές των εθνών:
· Συσσώρευση πλούτου στα χέρια των ολίγων,
· Κακές πολιτικές από ιδιοτελείς άρχοντες,
· Μεγάλα λόγια και μικρά έργα δίχως περιεχόμενο από πλευράς των πνευματικών ταγών,
· Διαρκώς ογκούμενη φτώχεια στους αδύναμους οικονομικά,
· Ανεργία και όλα τα σχετικά δεινά που επέρχονται...
Όμως, η Ανάσταση θα μπορούσε να είναι διέξοδος, διότι στηρίζεται στην Αγάπη, στον Αλτρουισμό, στην Αυτοθυσία, στη Συναλληλία, στην Αδελφοσύνη. Αναστημένες ψυχές ηγετών δεν μπορούν, παρά να σχεδιάζουν αναστάσιμες λύσεις για τους λαούς, για τους οποίους τάχτηκαν ν’ αποφασίζουν. Έχοντας λουσθεί «εκ του ανεσπέρου φωτός» οι κοινωνίες δεν μπορούν, παρά να μεταλαμπαδεύουν λάμψη στα όποια σκότη του περιβάλλοντος τους. Όποιος ομολογεί «Χριστόν Εσταυρωμένον καί Αναστάντα» δεν μπορεί, παρά ν’ απορρίπτει τα προσωπεία στις σχέσεις του με τον συνάνθρωπο, αλλά και να βλέπει στο πρόσωπο του διπλανού την εικόνα του ίδιου του Αναστημένου.
Ίσως, στην κατάσταση της παράνοιας που ακροθιγώς αναφέραμε παραπάνω, αυτή η λύση να φαίνεται ανεδαφική, όμως αποτελεί τη μόνη διέξοδο που μας απομένει.
Ο λόγος της Αποκάλυψης του Ιωάννου μπορεί να γίνει πραγματικότητα: «Τά αρχαία παρήλθον» και «Ιδού, καινά ποιώ πάντα». Δηλαδή, τα παλιά πέρασαν! Να, τα πάντα τα κάνω καινούργια!!! Εμείς, λοιπόν, γιατί να παραμένουμε στην παλαιότητα της αυτοεξορίας; Οι λύσεις παρέχονται μες από το αναστάσιμο βίωμα! «Χριστός Ανέστη Αληθώς»! Γιατί να κωφεύουμε αυτοκτονώντας;

Έχετε τις διάπυρες ευχές μου για λαμπριάτικες πάντα εμπειρίες
Ο Μητροπολίτης
† Ο Ζακύνθου Χρυσόστομος

Συναπάντημα με τον Νυμφίο

Κάθισμα Ήχος πλ. δ'
Την Σοφίαν και Λόγον...

Των παθών του Κυρίου τας απαρχάς, η παρούσα ημέρα λαμπροφορεί. Δεύτε ουν φιλέορτοι, υπαντήσωμεν άσμασιν, ο γαρ Κτίστης έρχεται, σταυρόν καταδέξασθαι, ετασμούς καί μάστιγας, Πιλάτω κρινόμενος, όθεν και εκ δούλου ραπισθείς επί κόρρης, τα πάντα προσίεται, ίνα σώση τον άνθρωπον. Δια τούτο βοήσωμεν. Φιλάνθρωπε Χριστέ ο Θεός, των πταισμάτων δώρησαι την άφεσιν, τοις προσκυνούσιν εν πίστει, τα άχραντα Πάθη σου.

"έλαβον τα βαΐα των φοινίκων" και στο Μπανάτο

Όμορφες και μεγαλοπρεπείς οι στιγμές σήμερα στην Ενορία μας, κατά τη λειτουργική Σύναξη της εορτής των Βαΐων. Πλήθος κόσμου και μάλιστα νεολαίας παρακολούθησαν τη θεία Λειτουργία στον κατάσπαρτο με βαΐα των φοινίκων ναό της Παναγούλας μας. Αρκετοί κοινώνησαν των Αχράντων Μυστηρίων, ο δε Εφημέριός μας στο Κήρυγμά του υπογράμμισε τη χρεία συμπόρευσης με τον Ιησού, όχι μονάχα κατά την ένδοξη είσοδό του στα Ιεροσόλυμα, αλλά κυρίως στην εμπειρία των Παθών και του Γολγοθά, ώστε να δικαιούμαστε να έχουμε συμμετοχή και στην Ανάστασή Του.

Εννοείται, ότι -σύμφωνα με το έθιμο- κατά τη στιγμή που ακούστηκε το ευαγγελικό χωρίο "... έλαβον τα βαΐα των φοινίκων" (βλ. σχετικό βίντεο), όλοι ξεκρέμασαν τις τριγύρω τους διακοσμήσεις, ώστε να κρατούν βαγιά ως ευλογία, αλληλοευχόμενοι "Και του χρόνου"!!!

Προετοιμάζοντας την εορτή των Βαΐων

Οι παραπάνω φωτογραφίες προέρχονται από τις σημερινές ετοιμασίες και παραδοσιακές διακοσμήσεις του ναού της Παναγούλας μας, ενόψει της αυριανής μεγάλης εορτής των Βαΐων.

Ξέρετε, στη Ζάκυνθο, τα κλαδιά των φοινίκων έχουν την τιμητική τους αυτές τις μέρες, δημιουργώντας αλυσίδες, σταυρούς, αλογάκια.

Μια καλή στιγμή αυτής της μέρας είναι το λεγόμενο "κρέμασμα του βαγιού" από το Καμπαναρίο (που, σημειωτέον, επιμελήθηκε η Νεανική Συντροφιά Μπανάτου), σήμερα στις 11 το πρωί, δηλαδή το κρέμασμα κλαδιών ελιάς και φοίνικα και μιας φοινικένιας αλυσίδας, που καταλήγει σ' έναν σταυρό, με υπόκρουση χαρμόσυνες κωδωνοκρουσίες, όπως δείχνει και το βιντεάκι που ακολουθεί:

Υπέρ του αγέννητου παιδιού

Σήμερα στον ναό της Φανερωμένης Βανάτου, κατά την Προηγιασμένη Θ. Λειτουργία και τον καθιερωμένο εκκλησιασμό των μαθητών και μαθητριών της περιφέρειάς μας ενόψει της Λαμπρής και στο πλαίσιο της ενοριακής μας προσπάθειας για ευαισθητοποίηση των νέων ανθρώπων για την αξία της Ζωής, ως θεόσδοτης και αδιαπραγμάτευτης δωρεάς, εκτός από τη σχετική ομιλία του Εφημερίου μας, διανεμήθηκε προς όλους το συγκλονιστικό φυλλάδιο "Εγώ, το αγέννητο παιδί", που εξέδωσε παλαιότερα ο Σύλλογος Προστασίας Αγέννητου Παιδιού (Διεύθυνση: Ηπείρου 28, 104 33 Αθήνα - Τηλεφωνικό κέντρο: 2108828788 - Fax: 2108235121).

Εάν θέλετε κι εσείς να έχετε πρόσβαση στο ενημερωτικό αυτό φυλλάδιο, κάντε κλικ στην παραπάνω φωτό του εξωφύλλου.

Μεγάλη Εβδομάδα και Λαμπρή στο Μπανάτο

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΙΕΡΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ

* Παρασκευή, 10 Απριλίου 2009, Μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρα Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄ του και Μοναστή των Στροφάδων Νήσων, ώρα 8.30 το πρωί: Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία για τους μαθητές του Γυμνασίου, του Δημοτικού και του Νηπιαγωγείου του Μπανάτου. Ναός της Φανερωμένης.
* Κυριακή των Βαΐων, 12 Απριλίου 2009, ώρα 8 το πρωί: Όρθρος και Θεία Λειτουργία. Ναός της Παναγούλας.
* Κυριακή των Βαΐων, 12 Απριλίου 2009, ώρα 7.30 το βράδυ: Ο Πρώτος Νυμφίος (Όρθρος της Μεγάλης Δευτέρας). Ναός της Φανερωμένης.
* Μεγάλη Δευτέρα, 13 Απριλίου 2009, ώρα 7.30 το βράδυ: Ο Δεύτερος Νυμφίος (Όρθρος της Μεγάλης Τρίτης). Ναός της Παναγούλας.
* Μεγάλη Τρίτη, 14 Απριλίου 2009, ώρα 7.30 το βράδυ: Ο Τρίτος Νυμφίος (Όρθρος της Μεγάλης Τετάρτης). Ναός της Παναγούλας.
* Μεγάλη Τετάρτη, 15 Απριλίου 2009, ώρα 4.30 το απόγευμα: Το Μυστήριο της Εξομολογήσεως. Ναός της Φανερωμένης.
* Μεγάλη Τετάρτη, 15 Απριλίου 2009, ώρα 7.30 το βράδυ: Το Μυστήριο του Ιερού Ευχελαίου. Ναός της Φανερωμένης.
* Μεγάλη Πέμπτη, 16 Απριλίου 2009, ώρα 8.15 το πρωί: Ο Εσπερινός καί η Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου. Ναός της Φανερωμένης.
* Μεγάλη Πέμπτη, 16 Απριλίου 2009, ώρα 7.30 το βράδυ: Τα Δώδεκα Ευαγγέλια (Όρθρος της Μεγάλης Παρασκευής). Ναός της Φανερωμένης.
* Μεγάλη Παρασκευή, 17 Απριλίου 2009, ώρα 8.30 το πρωί: Οι Μεγάλες Βασιλικές Ώρες και στη συνέχεια ο Εσπερινός του Μεγάλου Σαββάτου με την Τελετή της Αποκαθηλώσεως. Ναός της Παναγούλας.
* Μεγάλη Παρασκευή, 17 Απριλίου 2009, ώρα 9 το βράδυ: Ο Επιτάφιος Θρήνος (Όρθρος του Μεγάλου Σαββάτου) καί η Λιτανεία του Επιταφίου στο χωριό. Ναός της Παναγούλας.
* Μεγάλο Σάββατο, 18 Απριλίου 2009, ώρα 00.05 (πρώτα λεπτά μετά τα μεσάνυχτα): Ο Εσπερινός καί η Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου, κατά την οποία θα τελεσθεί η Πρώτη Ανάσταση (Gloria ή «Κομμάτι»), σύμφωνα με το πατροπαράδοτο έθιμο. Ναός της Παναγούλας.
* Μεγάλο Σάββατο, 18 Απριλίου 2009, ώρα 11.15 πριν τα μεσάνυχτα: Η Τελετή της Αναστάσεως. Ναός της Φανερωμένης.
* Κυριακή του Πάσχα, 19 Απριλίου 2009, ώρα 00.15 (λίγο μετά τα μεσάνυχτα): Αμέσως μετά την Ανάσταση, ο Αναστάσιμος Όρθρος καί η Θεία Λειτουργία της Λαμπρής. Ναός της Φανερωμένης. Απόλυση: 1.20 π.μ.
* Κυριακή του Πάσχα, 19 Απριλίου 2009, ώρα 6.30 το απόγευμα: Ο Εσπερινός της Αγάπης καί Λιτανεία των Εικόνων της Αναστάσεως καί της Παναγούλας στο χωριό. Ναός της Παναγούλας.
* Δευτέρα του Πάσχα, 20 Απριλίου 2009, ώρα 8.30 το πρωί: Η Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία. Ναός της Φανερωμένης.
* Πέμπτη του Πάσχα και Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, 23 Απριλίου 2009, ώρα 8.30 το πρωί: Η Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία με Αρτοκλασία. Παρεκκλήσιο της Ευαγγελιστρίας, Οικογενείας Αβούρη στα Μαριναίϊκα.

Η πείνα

Γραμμένο από τον Δάσκαλο Νικ. Χ. Κοντονή

Όταν, στις 28 Oκτωβρίου 1940, άρχισε ο πόλεμος με τους Ιταλούς στα ελληνοαλβανικά σύνορα, ήμουν τριών χρόνων. Δεν καταλάβαινα τι γινόταν. Απ’ αυτή την περίοδο δεν θυμάμαι πολλά πράγματα. Ό,τι όμως θυμάμαι το θυμάμαι πολύ καλά. Έτσι δεν ξέχασα ποτέ τον τρόμο μου από το θόρυβο των εχθρικών αεροπλάνων, που κατά διαστήματα μας επισκέπτονταν και κυρίως όταν βομβάρδισαν την πόλη της Ζακύνθου.

Ο πατέρας μου είχε φροντίσει και είχε κατασκευάσει ένα μεγάλο και βαθύ τράφο, μπροστά από το σπίτι μας και μόλις ακούγαμε αεροπλάνο τρέχαμε και πέφταμε μέσα σ’αυτόν τον τράφο,για να σωθούμε, σε περίπτωση βομβαρδισμού. Εμένα, μικρό παιδάκι, μ’ έπαιρνε από το χέρι η αδελφή μου, η Κούλα, με ξάπλωνε στον τράφο κι αυτή έπεφτε από πάνω μου, χωρίς να με πιέζει, για να με προστατέψει ακόμη περισσότερο.

Επίσης, δεν ξεχνώ πόσο φοβισμένος, μαζί με την αδελφή μου την Κούλα και κρυμμένοι πίσω από τις πυκνές ροδιές, που τότε υπήρχαν στο μουράγιο του Σκλιτσέικου, στον κεντρικό δρόμο του χωριού, παρακολουθήσαμε την είσοδο και εγκατάσταση των Ιταλών κοκορόφτερων καραμπινιέρων στο χωριό μας.
Ακόμα ακούω το βηματισμό τους κι ακόμα βλέπω τον οπλισμό τους.
Η ιταλική καραμπινιερία στεγαζόταν στο χωριό μας στο σημερινό σπίτι του Βασίλη Καποδίστρια (γιος του Αλέκου).

Εκείνο όμως που μου άφησε σημάδια πόνου και εκμηδενισμού ήταν η πείνα που ακολούθησε τον πόλεμο. Θυμάμαι την πονεμένη έκφραση του προσώπου της Μάνας μου όταν έλεγα:
-Μάνα, πεινάω... Και δεν είχε η καημένη ούτε μια μπουκιά ψωμί να μού δώσει.

Τελευταίοι Χαιρετισμοί απόψε στο Μπανάτο

Μπροστά στην πανσεβάσμια Εικόνα της Μικρής Παναγούλας στό Μπανάτο ψάλαμε απόψε τους 24 Οίκους του Ακάθιστου Ύμνου.

Τα τόσα και τόσα "Χαίρε", που απευθύναμε στην Θεομήτορα ήταν συνάμα δοξολογικά και ικετήρια, ευχαριστήρια και παρακλητικά, μια και γνωρίζουμε, ότι η Παναγία είναι ο άνθρωπός μας στον Ουρανό, εκείνη που γεφυρώνει τα διεστώτα και αμβλύνει τον ίλιγγο από την πτώση στη άβυσσο των παθών μας. Είναι, μ' έναν λόγο, η Μάνα μας! Και κοντά στη Μάνα του ο καθείς μας μπορεί να κουρνιάσει, δίχως προαπαιτούμενα και ρήτρες, δίχως πώς και γιατί!

Ακολουθεί σχετικό υλικό από τους αποψινούς Τελευταίους Χαιρετισμούς:

Ο Ακάθιστος Ύμνος

Γράφει η Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

Ο Ακάθιστος Ύμνος σήμερα, ή όπως οι περισσότεροι αναφέρονται σε αυτόν, «Οι Τελευταίοι Χαιρετισμοί».
Πάντα αυτές οι ημέρες ιδιαίτερα νοσταλγικές. Με φέρνουν πίσω στα χρόνια που τόσο η ζωή όσο κι οι άνθρωποι, ήταν πολύ πιο εύκολοι και απλοί, χωρίς μεγάλες αξιώσεις και απαιτήσεις, είχαν πολύ λιγότερα από ό,τι οι σημερινοί, η ζωή τους πολύ πιο σκληρή, κι όμως, δόξαζαν κι ευχαριστούσαν το Θεό. «Μπερκέτι Θεέ μου», άκουγα τη συχωρεμένη τη Νόνα μου να λέει καθημερινά.
Οι θύμησες αυτών των ημερών και η ιερότητά τους με ακολουθούν ακόμα.

Πιο ζωντανές στη μνήμη, οι ακολουθίες από τον μελωδικότατο παπά Μούσουρα, τον αλησμόνητο παπάκη μου, στη Χρυσοπηγή, στην Μπόχαλη...
Μα, έτσι όπως τα σκεφτόμουνα απόψε, ιδιαίτερα ίσως, που δεν κατάφερα να πάω στην εκκλησία, ήλθε στη θύμηση μια άλλη τέτοια Παρασκευή των Τελευταίων Χαιρετισμών, όχι στην Μπόχαλη αυτή τη φορά, αλλά στο Μπανάτο, στην εκκλησία της Παναγούλας.
Πάνε πολλά, πάρα πολλά χρόνια από τότε, είχα πάει στο Μπανάτο στη Νόνα, το Νόνο μου κι όλα τα ξαδέλφια και θείους/ες. Από νωρίς, άκουγα τις θειάδες μου με τις γειτόνισσες να συζητάνε για το πώς θα «βολευτούν» οι νυφάδες το βράδυ στην εκκλησία.

Κείνα τα χρόνια, αγνοώ αν ισχύει ακόμα, ήταν όχι απλά έθιμο, αλλά απαράβατος κανόνας, οι αρραβωνιασμένες, όταν πήγαιναν στην εκκλησία, να κάθονται σε τιμητική θέση, στη Μπάγκα, εκεί που συνήθως κάθονταν οι Επίτροποι. Συνήθως δεν υπήρχε πρόβλημα γιατί δεν συνέπιπτε συχνά να είναι ταυτόχρονα περισσότερες από δύο το πολύ τρεις αρραβωνιασμένες στο χωριό. Εκείνη τη χρονιά όμως υπήρχαν κάπου έξη αρραβωνιασμένες και οι θέσεις στη Μπάγκα, μόνο τέσσερις, εξ ου και οι συζητήσεις και η αγωνία τι θα γίνει το βράδυ.
Εφημέριος ήταν τότε ο αείμνηστος νουνός μου, ο παπά Χαράλαμπος Κοντονής, ο ονομαζόμενος και παπά Κουμπούρας, δυναμικός, βροντερός και άνθρωπος που δεν δίσταζε να εκφέρει τη γνώμη του ποτέ και πουθενά.

Σούσουρο στο χωριό από νωρίς για το τι θα γίνει απόψε και ψίθυροι στην εκκλησία για το πώς θα βολευτούν οι «νυφάδες». Η εκκλησία ασφυκτικά γεμάτη, οι νυφάδες, στολισμένες με τα καινουριοραμμένα για την περίσταση ρούχα, επιδεικνύοντας και τα χρυσαφικά που τους πρόσφερε ο γαμπρός και οι συμπεθέροι, βγαλμένες από κομμωτήριο, κάτι που δεν ήταν και τόσο απλό για κείνα τα χρόνια, συναγωνιζόμενες η μια την άλλη σε καμάρι και περηφάνια, διεκδικούσαν όλες τη θέση που δικαιωματικά τους ανήκε... θέση που κάθε κοπέλα ονειρευόταν να διεκδικήσει κάποια μέρα, διαλαλώντας με αυτό τον τρόπο σε όλο το εκκλησίασμα, ακόμα και σε τυχόν ξενοχωρίτες που παρευρίσκονταν εκεί, τη μεγάλη τους ευτυχία.

Μα, με όση διακριτικότητα κι αν γίνονταν οι ψίθυροι μεταξύ των νυφάδων και των επιτρόπων για διαπραγμάτευση των θέσεων και εξεύρεση λύσης αφού καμιά δεν υποχωρούσε, σε τόσο ιερούς χώρους όπου συνήθως επικρατεί απόλυτη σιγή από το εκκλησίασμα, δεν άργησε να «μυριστεί» ο παπάς τι γίνεται κάτω. Αφού προσπάθησε, μεταξύ πρώτης και δεύτερης Στάσης των Χαιρετισμών να νουθετήσει τους εμπλεκόμενους, κεραυνοβολώντας άπαντες με τα μάτια χωρίς αποτέλεσμα, βγαίνει κάποια στιγμή στη Μεσαία Πύλη, και προσπαθώντας να κάνει όσο πιο ήπια τη φωνή, αν ήταν δυνατόν, αλλά και να κρύψει την οργή του, διέταξε όλες τις νυφάδες να φύγουν από εκεί, να καθίσουν κάτω στις καρέκλες μακριά από τη Μπάγκα και άμα θέλουν πρωτεία και μεγαλεία, να μην περιμένουν να έρχονται μόνο σε αυτές τις ακολουθίες για να κάνουν το κομμάτι τους, επειδή γνώριζαν πως η εκκλησία θα ήταν γεμάτη κόσμο, αλλά να εκκλησιάζονται κάθε Κυριακή, όπως οφείλουν, και να κάθονται με τη σειρά στην τιμητική θέση.
Δεν ξέρω πώς ένιωσαν οι κοπελιές, ούτε ψύλλος στον κόρφο τους, γεγονός όμως είναι, ότι ο νουνός μου συνέχισε ανενόχλητος και ατάραχος την ακολουθία του Ακάθιστου και για πολύ καιρό μετά συζητιόταν το περιστατικό τόσο στα μαγαζιά, όπου έπαιζαν ρόλο και καφενείου για τους άνδρες εκείνα τα χρόνια, αλλά και στην Τρόμπα, όπου πήγαιναν οι γυναίκες για νερό, χωρίς να βρουν λύση που να ικανοποιεί όλους.

Χρόνια Πολλά από καρδιάς σε όλους, λοιπόν, και προσοχή στις «θέσεις».
Με την αγάπη μου,
δ.μ.τ.

[Η φωτό είναι λεπτομέρεια παλαιάς άσχετης φωτογραφίας, από το Αρχείο π. Π.Κ.]

Ιερεύς Χαράλαμπος Κοντονής ή Παπα-Κουμπούρας

Γραμμένο από τον Νικ. Χ. Κοντονή, Δάσκαλο

Εγεννήθη στο Βανάτο Ζακύνθου το έτος 1887. Υιός του Παναγιώτου και της Μαργαρίτας Κοντονή και εγγονός του Ιερέως Σπυρίδωνος και της Πρεσβυτέρας Αναστασίας Κοντονή.

Τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο Αρρένων Βανάτου και το Σχολαρχείο (Γυμνάσιο) Πύργου, ευρισκόμενος εκεί, υπό την προστασία και το μεγάλο ενδιαφέρον του θείου του ιατρού Χαραλάμπους Κοντονή, του οποίου είχε και το όνομα.

Νυμφεύτηκε την Μαγδαληνή, το γένος Γιατρά, από το χωριό Παντοκράτορας (Πισινόντας), με την οποία απέκτησε έξι (6) τέκνα:

Την Κούλα δασκάλα, τον Δημήτριο παντοπώλη, τον Σπυρίδωνα ιερέα, τον Παναγιώτη αξιωματικό του Πυροσβεστικού Σώματος, τον Ελπιδοφόρο αστυνομικό και τον Νικόλαο δάσκαλο.

Από μικρός είχε δείξει την αγάπη του στην Εκκλησία, επηρεασμένος ίσως από τον Νόνο του ιερέα Σπυρίδωνα και τον πατέρα του Παναγιώτη ιεροψάλτη. Έτσι στην αρχή ήτο και αυτός ιεροψάλτης, αλλά και Γραμματέας της Κοινότητας Βανάτου.

Στη συνέχεια, την 1η Μαρτίου 1918, χειροτονήθηκε Διάκονος από τον τότε Μητροπολίτη Ζακύνθου Διονύσιο Πλέσσα και στις 21 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, ημέρα των Εισοδίων της Θεοτόκου, από τον ίδιο Μητροπολίτη, χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος στη Φανερωμένη του Βανάτου, που τότε η εκκλησία αυτή ήταν παρεκκλήσιο της Παναγούλας Βανάτου. Σ' αυτή την εκκλησία τοποθετήθηκε ιερεύς, την οποία με ενέργειές του και εράνους έφτιαξε, όπως είναι σήμερα. Το μόνο που έχει αλλάξει είναι το καμπαναριό της, που ήταν μονό, σαν της Παναγούλας. Αυτό καταστράφηκε, με τους σεισμούς του Αυγούστου του 1953. Έτσι το Βανάτο, για πρώτη φορά είχε δύο ενοριακούς ναούς: την Παναγούλα, με ιερέα τον Ιωάννη Ζαρκάδη και την Φανερωμένη, με ιερέα τον Χαράλαμπο Κοντονή, τον Παπα-Μπάμπη.

Η ωραία του φωνή αλλά και το τυπικό, που ακολουθούσε, κατά την τέλεση της θείας Λειτουργίας και όλων των άλλων ιερών ακολουθιών εγέμιζαν τη Φανερωμένη από κόσμο, που δεν ήταν μόνο Μπανατιώτες. Διακόνησε την εκκλησία του Βανάτου επί 50 χρόνια και δεν θέλησε ποτέ να εγκαταλείψει το χωριό του, παρά τις επίζηλες προτάσεις που είχε, ιδίως από τον τότε Μητροπολίτη Χρυσόστομο Δημητρίου. Όταν για λόγους υγείας παραιτήθηκε ο Παπα-Γιάννης Ζαρκάδης, τότε με απόφαση του Μητροπολίτη Χρυσοστόμου ορίσθηκε εφημέριος όλου του χωριού και με ενέργειες του οι δύο ενορίες ενώθηκαν σε μία, με Βασιλικό Διάταγμα και ονομάσθηκαν «Ηνωμένοι Ιεροί Ναοί Βανάτου».

Έχαιρε ιδιαίτερης αγάπης και εκτίμησης από τους προϊσταμένους του Μητροπολίτες Διονύσιο Πλαίσα, Χρυσόστομο Δημητρίου, Αλέξιον Ιγγλέση και Απόστολο Παπακωνσταντίνου. Είχαν εκτιμήσει όλοι την τιμιότητά του, την ντομπροσύνη του και τη γενναιότητά του σε δύσκολες στιγμές.
Τιμήθηκε απ’ όλους, με όλα τα οφίκια της Εκκλησίας μας. Ήταν Γενικός Αρχιερατικός Αντιπρόσωπος του τέως Δήμου Ψωφίδος, Τελετάρχης των εορτών του Αγίου μας Διονυσίου, Μέγας Οικονόμος και Σταυροφόρος της Ιεράς Μητροπόλεως Ζακύνθου.
Υπήρξε ελεήμων, βοηθός και συμπαραστάτης των αδυνάτων, μεγάλος πατριώτης, φιλόξενος και πνευματικός Πατέρας όλων των Μπανατιωτών και όχι μόνο.

Ήλθε όμως η ώρα, που ο Θεός αποφασίζει και έτσι απεβίωσε στις 31 Οκτωβρίου 1967, στο σπίτι του γιου του Νικολάου, πίσω ακριβώς από το Μητροπολιτικό Μέγαρο και την 1η Νοεμβρίου κηδεύτηκε στην Παναγούλα του Μπανάτου. Ο επικήδειός του έγινε από τον τότε Μητροπολίτη Ζακύνθου κ. Απόστολο, νυν Κιλκισίου. Ήταν πολύ θερμά και επαινετικά τα λόγια του Δεσπότη, όπως θερμά ήταν τα δάκρυα των παιδιών του και η συμμετοχή του άμετρου κόσμου, που τον συνόδεψε στην τελευταία του κατοικία.

Για το Συνέδριο των Προσκυνηματικών Περιηγήσεων

Ο Εφημέριός μας έλαβε από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος την παρακάτω Επιστολή:

Αριθμ. Πρωτ. 1031/Διεκπ. 556

Αθήνησι 17η Μαρτίου 2009

Προς

Τον Αιδεσιμολογιώτατον Πρωτοπρεσβύτερον

κ. Παναγιώτην Καποδίστριαν,

Γενικόν Αρχιερατικόν Επίτροπον

της Ιεράς Μητροπόλεως Ζακύνθου.

(Δια της Ιεράς Μητροπόλεως Ζακύνθου).

Αιδεσιμολογιώτατε,

Συνοδική Αποφάσει, ληφθείση εν τη Συνεδρία της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της 11ης μηνός Μαρτίου ε.έ., γνωρίζομεν υμίν, ότι η Διαρκής Ιερά Σύνοδος, εν τη ρηθείση Συνεδρία Αυτής, κατόπιν σχετικής Εισηγήσεως του Συνοδικού Γραφείου προσκυνηματικών Περιηγήσεων, απεφάσισεν: α) την διεξαγωγήν Διημέρου Πανελληνίου Συνεδρίου δια την Ιεράν Αρχιεπισκοπήν Αθηνών και τας Ιεράς Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος, το οποίον θα λάβη χώραν εις Ζάκυνθον την 14ην και 15ην Νοεμβρίου 2009 με θέμα: "Προσκυνηματικές Περιηγήσεις (Ιστορία - Παράδοση - Νεώτερες Εξελίξεις και προβληματισμοί). Τα Επτάνησα ως Πανορθόδοξοι Προσκυνηματικοί Προορισμοί" και β) Τον διορισμόν υμών ως Μέλους της Οργανωτικής Επιτροπής του ως άνω Συνεδρίου.

Ταύτα γνωρίζοντες υμίν, παρακαλούμεν υμάς, όπως αναλαμβάνοντες τα καθήκοντα ταύτα, συμβάλητε δια της πολυτίμου υμετέρας γνώσεως και εμπειρίας εις το έργον της ως άνω Επιτροπής [...].

Επί δε τούτοις, επικαλούμενοι εφ' υμάς πάσαν από Θεού ευλογίαν και αγαθοδωρίαν, διατελούμεν μετ' ευχών πατρικών

+ο Αθηνών Ιερώνυμος, Πρόεδρος

Ο Αρχιγραμματεύς
+Αρχιμ. Κύριλλος Μισιακούλης